Bir sayfa kapandı yaşamımızda!

Sizlerle paylaşamadım ama anneannemizi kaybettik geçtiğimiz günlerde.15 Ekimdi hayata gözlerini yumduğunda anneannem hala alışamadık yokluğuna unutuyoruz bazen gülüyoruz, suçlu hissediyoruz sonrasında.Boşuna dememişler gülmek ağlamak kardeş diye.Yapayalnız kaldı dedem Allahtan evlatları var yanında.Evleri boşaltıldı bu hafta dedem yaşı itibariyle  eskilerde olduğu gibi  kuralları vardır.Pardon vardı evinde hiç birşey ona sormadan yapılmazdı.Şöyle baktımda bir iğnenin bile ona sormadan yerini değiştiremediğimiz dedemin evi bir çok kişi tarafından toparlanmaya çalışılıyor.Eşyaları birilerine veriliyordu.Kim elini kaldırmak için neye atsa dedem ağlamaya başlıyordu.Bu duruma çok üzüldüm.Anneannemi de çok özledim bu arada hepimizin birgün muhakkak tadacağı ölüm ne kadar geç olsada bizim için çok erkendir.Kaybetmek zordur insanoğlu için en az yaşarken kıymet bilmek kadar zor.Pişmanlıklar vardır ölenin ardından, kimi dudaklardan söz olur dökülür kimi gözlerden yaş, kimi sadece bir yutkunmadır aslında.Ölüm acıdır gerçektir.Annemin ölümünü düşündüm anneannemde bogazımda bir düğüm nefes alamadım.Ama herşeyin sabrını rabbimin vereceği kesindi.

  Bir yaşam mazi oldu bu ölümle büyüğümüz ağaç kökümüzdü anneannem.Oysa ona demiştim çocuğumu görmeni istiyorum diye ama bekleyemedi vakit gelmişti, gitmeliydi ve gitti.Sesini, sohbetini sesinin yetmedi şarkılarını özlüyorum anneannem.Anneannemi özlüyorum..Nur içinde yat anneannecim ....

  

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !